Nesk

Seinni þáttur Rokkað í Neskaupstað er í dag klukkan tvö á Rás 2. Í þættinum er m.a. fjallað um pönkara í gúmmístígvélum, sveppahaustið 1985, lókalhetjur og hvernig skuli reka veikasta hlekkinn úr hljómsveitinni - það krefst útsjónarsemi að reka hljómsveit í smáþorpi. Talað er við Guðmund Gíslason, Hlyn Ben, Ásgeir Heimisson og fleiri og fleiri og fleiri.

Þetta er seinni hluti RÍN en fyrri hlutinn er enn á vef Ríkisútvarpsins.

[Athugasemdir: 9]

Einhvern tímann hótaði ég því að hefja hlaðvarp á þessari síðu en ekkert varð úr því. Kannski læt ég að því verða í haust. Þetta er semsagt sagan Schmuck úr bókinni Nesk, skreytt með smá Coltrane…

Diary of a madman

[Athugasemdir: 0]

Ég hef margoft bloggað um bílasamfélagið Egilsstaði. Bílasamfélagið Egilsstaðir hefur alla burði í að verða eitthvað annað og miklu meira og á dögunum tóku yfirvöld eitt skref í rétta átt með því að leggja göngu- og hjólastíg fyrir ofan Kaupvang. Ég, eins og stóru kallarnir segja, fagna þessu!

Í Danmörku leggja þeir sérstaka vegi fyrir hjól samhliða öðrum vegum og það er nákvæmlega það sem Íslendingar þurfa gera. Legg til að Héraðsmenn sýni gott fordæmi og byrji. Það er líka ótrúlega 50’s eitthvað að miða alltaf við bílafólkið. Hinni ábyrgi nútímamaður hjólar. Eða gengur.

[Athugasemdir: 0]

Gleymdi að segja ykkur að þættirnir um Rokkið í Neskaupstað eru sendir út þessa dagana. Fyrri þátturinn fór í loftið á sunnudaginn og þið getið hlustað á hann hér. Seinni þátturinn fer út komandi sunnudag. Í þáttunum er fjallað um allt sem ykkur langaði til að vita um rokktónlist og rokkmenningu í litlum bæ austur á landi.

\r

[Athugasemdir: 0]

Jæja, fyrst að þið spyrjið svona fallega þá jújú, ég missti vinnuna mína hjá RÚV á mánudaginn. Eins og þið vitið öll mætavel er ég seinþreyttur til vandræða og hafði ekki hugsað mér að tjá mig nokkurn skapaðan hlut um þetta. Mér finnst það eiginlega ekki í mínum verkahring enda yrði slíkt alltaf túlkað sem biturð og blablabla.

En svo les ég þetta í Mogganum mínum:

Páll Magnússon útvarpsstjóri segir að ekki eigi að leggja niður svæðisútvarpið eða aðra þætti í starfseminni. „Við erum að draga saman seglin á öllum sviðum og á svæðisstöðvunum, eins og á öðrum stöðum starfseminnar, verðum við bara að biðja fólk að hlaupa dálítið hraðar,“ segir hann.

Já, kæru landsbyggðarfréttamenn. Nú er tími til kominn að þið hættið þessu hangsi og byrjið að vinna. Eða hvernig á að skilja þetta öðruvísi? Uppsagnirnar bitna fyrst og síðast á landsbyggðarstöðvunum! Ætla að vona að hér sé eitt af þessum klassísku “tekið úr samhengi”-kommentum en ég óttast að svo sé ekki. Því miður. Mig langar til að segja eitthvað ógeðslega nastí en ég ætla að sleppa því. Hef öðrum hnöppum að hneppa, ætlaði t.d. að elda eitthvað gott oní unnustu mína í kvöld og ekki seinna vænna en að byrja.

…

Þegar ég verð orðinn gamall og grár mun ég minnast vinnunnar á Raust fyrir tvennt:

1. Frámunalega skemmtileg vinna með frábæru samstarfsfólki.

2. Og oftast nær (believe it or not, Palli) voru kaffipásurnar teknar á hlaupum.

…

Það er alltaf leiðinlegt að missa vinnuna sína (alltaf meira töff að segja upp en að vera sagt upp) en ég missi engan svefn yfir þessu. Hef lent í þessu áður, been there, done that. Mér þykir eiginlega meira leitt að staðan mín skuli ekki lengur vera til. En, eins og ég sagði áðan, finnst mér ekki rétt að ég tjái mig um það. Ég trúi varla öðru en að aðrir (les: lókal pólitíkusar, þingmennirnir okkar og Menningarráð Austurlands) séu sammála mér og semji kannski svo sem eins og eina ályktun eða eina grein í Moggann.

Ekki að slíkt muni skipta nokkru máli en því er þá kannski komið á framfæri að fólki er ekki nákvæmlega sama um Ríkisútvarpið á Austurlandi.

[Athugasemdir: 9]

Hef ekkert betra að gera en að deila þessum fallega kafla úr bókinni Model behaviour eftir ameríska rithöfundinn Jay McInerney með ykkur:

Yellow leaves fluttering down the face of the building across the street, like messages from a princess in a high tower. The putrid, wino-vomit smell of gingko leaves underfoot in the village. Another year sliding past. 

[Athugasemdir: 0]

Smá afgangar af Nesk…

…

Við sátum þarna þrír, upp á háalofti beituskúrsins. Ég, Daddi og Jack Daníels. Fyrsta fylleríið mitt. Daddi, andhetjan sem hann var, hafði dottið í það tveimur vikum fyrr. Lýsti því sem “ógleymalegri reynslu” en samt gat hann ekki sagt frá neinu. “Þetta var pjúra blakkát,” útskýrði hann stoltur. Sigldur maðurinn. Strax kominn með meistaragráðu í unglingadrykkju.

“Meiri Jack,” bauð Daddi og rétti mér flöskuna. Hana hafði hann fengið frá ættingjum sínum fyrir sunnan. Hann var aðeins fjórtán ára en hann var skilnaðarbarn. Eða þannig útskýri ég alltaf fyrir sjálfum mér og öðrum þá staðreynd að Dadda vanhagaði aldrei um neitt. Átti of mikið af öllu, afruglara að Stöð 2, vídjótæki og alles. Djöfull hvað ég öfundaði hann. Fjölskyldan mín var bara venjuleg. Alltof venjuleg.

“Jú, þakka þér fyrir,” ansaði ég. Bar fram hvert einasta hljóð í orðunum. Vildi koma þeim skilaboðum áleiðis að ég væri ekki orðinn fullur. Vildi ekki verða sakaður um ímyndunarfyllerí eins og bekkjarsystir mín sem hafði dottið í það með Dadda.

“Hún var ekkert full!” hafði hann fullyrt fyrr um kvöldið. “Drakk ekki nema tvo bjóra!” Sagan sem fylgdi með var svo á þá leið að hún hefði sofið hjá í fyrsta skipti líka. Ekki hjá Dadda, heldur “einhverjum Eskfirðingi”. Þetta útskýrði að hluta til svekkelsið í besta vini mínum. “Ef ég hefði átt bíl hefði þetta ekki verið neitt mál,” útskýrði okkar maður.

Ég fékk mér stóran sopa og hallaði mér aftur. Hafði komið mér vel fyrir á netahrúgu. “Þetta er lífið,” sagði ég, laus við allar áhyggjur unglings í litlu plássi útá landi. Hefði ég vitað að Jack Daníels væri svona skemmtilegur félagi hefði ég reynt að kynnast honum miklu fyrr.

Daddi fór að hlæja.

“Hvað er að þér?”

“Þú ert með dauða rottu í hárinu!”

[Athugasemdir: 1]

Björgvin Valur skrifar um ný áfengislög sem leyfa mönnum að taka með sér meira bús til landsins. Hann rifjar upp gamla góða daga og talar um svarta gengið. Ég hef ekki heyrt þetta orð í tuttugu ár, nákvæmlega tuttugu ár, því um þetta leyti árið 1988 fór ég í siglingu á skipinu Berki NK með pabba mínum. Fórum til Grimsby og svo til Noregs og komum til baka með fullt af búsi. Menn óttuðust móttökur svarta gengisins…

…

Háa loftið heima á Víðimýri var um þetta leyti hirsla fyrir mesta glæpinn í götunni. Nokkrum sinnum fórum við Keli inní bílskúr, þaðan sem farið var uppá háaloft, og skoðuðum bjórkassana. Á steinullinni minntu þeir á borgarísjaka á úfnu hafi. Dularfullir - ósnertanlegir í bókstaflegri merkingu, ekki í neinni póetískri.

Því eins og venjan var á mínu heimili lá áfengið nefnilega ósnert. Heima var aldrei drukkið og bundnar voru vonir við að strákarnir hennar mömmu sinnar myndu ekki heldur snerta áfengi er fram liðu stundir. Samt fækkaði kössunum. Pabbi gaf (seldi?) vinum og nágrönnum bjórinn sem þarna, tæpu ári fyrir 1. mars 1989, var ígildi gulls (og ef útí það væri farið sennilega rúmlega það. Stilltu hinum venjulega Austfirðingi upp fyrir framan gullhring og kippu af Egils Gulli og þú getur verið nokkuð viss um að hann velur seinni kostinn).

Og þess utan voru bræðurnir byrjaðir að læðast í bjórinn. Áfengið brýtur allar reglur. Meira að segja þær sem mamma setur.

[Athugasemdir: 0]

Komum til Agureyris í gær og ókum heim í gærkvöldi. Rollurnar á Jökuldalnum líkjast eigendum sínum; ráðríkar, þrjóskar og … illa hærðar? Samlíkingargáfan ekki upp á marga fiska í dag.

…

Enda er hreint og beint ógeðslegt að koma heim í svona veður. Það deyfir andann, hemur lífsviljann og … dettur ekkert í hug. Upptalning með færri en þremur atriðum er ekki neitt. Hvorki fugl né fiskur.
…

Nú skal sletta… 

Keypti böns af mússík í Köpen. Þar af tvær nýjar plötur sem munu verma topp tíu listana í ársuppgjörinu. Verðskuldað. Annars vegar nýja platan með The Raconteurs, hinu svokallaða hliðarprójekti Jacks White úr White Stripes, sem ég er einmitt að hlusta á akkúrat núna. Eklektísk rokkplata með ótal refrensum sem mun með tíð og tíma verða verða kölluð meistaraverk, platan þar sem klassískt rokk var reinventað. Pómó frá náttúrunnar hendi.

Hins vegar keypti ég debjútið með Bon Iver sem ég man ekki hvað heitir. Meira um það seinna.

En talandi um refrensarokk. Amerísku Springsteenklónarnir í The Hold Steady eru að fara gefa út plötu. Hún á að heita Stay Positive. Fyrir þá sem ekki vita er þetta svona tónlist þar sem hlustandinn kinkar kolli og glottir kankvíst þegar hann ber kennsl á píanóslaufu sem er alveg eins og slaufan í síðasta laginu á Riveralbúminu með Sbrús. Textarnir eru gáfulegir, jafnvel bókmenntalegir, en samt gefa félagarnir sig í The Hold Steady út fyrir að vera drykkfelldir gleðipinnar. Svona nokkurs konar beatnikkar. Grúbbíurnar þeirra eru með greindarvísitölu nálægt 150 og totta ekki typpi af pólitískum ástæðum.

Allavega. Nýja platan fjallar um hvernig það er að rokka og eldast í senn. Strákarnir í The Hold Steady hafa miklar áhyggjur af þessu. Strákarnir eru hálf fertugir, á svipuðum aldri og ég.

Sjálfshjálparrokk er alltaf hreinn og klár vibbi og The Hold Steady munu ekki breyta neinu um það. Þótt þeir séu gáfaðir.

[Athugasemdir: 0]

Á Strikinu svigna löngu laufguð tré svona rétt aðeins, en bara rétt aðeins, í danskri og djúpsteikingarmettaðri golu.

…

Á Strikinu situr einfættur maður og syrgir hið horfna með útréttri hendi sem hristir plastbauk. Ég leik hlutverk vitlausa útlendingsins og þykist ekki skilja manninn sem notar, þrátt fyrir allt, alþjóðlegt táknmál sem allir skilja nema þeir séu fábjánar. Ég hlýt að því að vera einn af þeim. Af gömlum vana réttlæti ég hegðun mína: Að minnsta kosti viðurkenni ég tilvist aumingja mannsins! Sýni smá viðbrögð! Flestir láta eins og hann sé ekki til! Ha! Ha?!

Þar fyrir utan var hann örugglega að keyra fullur þegar hann missti fótinn.

…

Í dýragarðinum var gaman á svona nítjándu aldar vísu. Mér leið eins og sönnum evrópskum herramanni að skoða undur veraldar (ljón, letidýr og fíla) og í raun var anti-klímax að sjá ekki alvöru villimenn í búri við hliðina á bavíönunum.

…

Á írskum pöbb neðarlega á Strikinu fylltist ég þunglyndi.

Við skulum ekki taka með í reikninginn að hamborgarinn minn var ofsteiktur og bjórinn flatur. Og við skulum ekki heldur taka með í reikninginn að ég er kominn með þá lífseigustu graftarbólu sem ég hef á ævinni fengið, rétt neðan við vinstra munnvikið. Hún bara fer ekki! Ekki frekar en aumingjaskapurinn í ítölskum knattspyrnumönnum á stórmótum!

Það sem fyllti mig þunglyndi var að þegar barþjónninn áttaði sig á því að hann var að afgreiða útlending ávarpaði hann mig á norsku! Á norsku! Hvað þarf maður að tippsa mikið til að öðlast smá virðingu hérna!

…

Það tekur mig alltaf nokkra daga og nokkra bjóra að losna við stórborgarnojuna. Sveitamenn eins og ég verða nefnilega að vanda sig. Maður vill ekki gera sig að fífli í hinni einu sönnu höfuðborg lýðveldisins.

Ég passa mig því vandlega þegar ég tek upp veskið á miðju Ráðhústorgi og borga fyrir pylsuna mína - klemmi það vel á milli vísifingurs og þumalfingurs. Vasaþjófarnir jú örugglega búnir að bera kennsl á klunnalegt fas mannsins í bláa blazerjakkanum með útreiknaða afslappaða lúkkið. Það væri hreinlega barnaskapur, já og bara heimska, að útiloka vasarán á allra næstu augnablikum.

Ég reyni að slá á létta strengi og bið konuna með leðurfésið að selja mér pylsu eins og innfæddir borða hana. Leðurfésið ypptir bara öxlum og endurtekur spurninguna: Hvað í viltu fá á pylsuna þína?

…

Tveimur bjórum síðar gengur sveitamaðurinn framhjá pylsuvagninum aftur. Sjálftraustið meira og leðurfésið því orðið að afar fótógenískri konu á sjötugsaldri. Sú síðasta sinnar tegundar, hugsar maðurinn, fullur af rómantík og innblásinn vínanda. Ef hann kynni að yrkja myndi hann yrkja tregafullt ljóð um hana, stútfullt af félagslegu raunsæi.

[Athugasemdir: 0]

� Fyrri skrif